حِرْزُ زَیْنِ الْعَابِدِینَ عَلَیْهِ السَّلَامُ :

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ سَدَدْتُ أَفْوَاهَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الشَّیَاطِینِ وَ السَّحَرَهِ وَ أَبَالِسَهِ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الشَّیَاطِینِ وَ السَّلَاطِینِ وَ مَنْ یَلُوذُ بِهِمْ بِاللَّهِ الْعَزِیزِ الْأَعَزِّ وَ بِاللَّهِ الْکَبِیرِ الْأَکْبَرِ بِسْمِ اللَّهِ الظَّاهِرِ وَ الْبَاطِنِ الْمَکْنُونِ الْمَخْزُونِ الَّذِی أَقَامَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ ثُمَّ اسْتَوی عَلَی الْعَرْشِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ بِما ظَلَمُوا فَهُمْ لا یَنْطِقُونَ قالَ اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ 

وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَیِّ الْقَیُّومِ وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً وَ جَعَلْنا عَلی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّهً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فِی آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلی أَدْبارِهِمْ نُفُوراً وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَیْنَکَ وَ بَیْنَ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَهِ حِجاباً مَسْتُوراً وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلی أَفْواهِهِمْ وَ تُکَلِّمُنا أَیْدِیهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا یَکْسِبُونَ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِی الْأَرْضِ جَمِیعاً ما أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لکِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ .

ترجمه فارسی حرز امام زین العابدین علیه السلام :

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربـانی‌اش همیشگی است، به نام خدا و به خدا، دهان‌های جنّ و انس و شیاطین و جادوگران و ابلیسان از جنّ و انس و پادشاهان و هر که به آن‌ها پناه می‌برند بستم به وسیلۀ خدای عزیز عزیزتر و به خدای بزرگ بزرگ‌تر، به نام خدای ظاهر باطن مستور محفوظ که بر پا کرد به آن آسمان‌ها و زمین را، سپس بر عرش مستولی شد، به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی‌اش همیشگی است، « به سبب ستمی که روا داشتند عذاب بر آنان حتمی می‌شود و از سخن گفتن بازمی‌مانند‌»؛ « پاسخ می‌دهد: در دوزخ گم شوید و با من سخن مگویید‌ » 

«همۀ چهره‌ها در برابر خداوندِ زندۀ جاوید و قائم به ذات فروتن می‌شود و کسی که بارِ ستمی را [که مانع از رسیدن به سعادت اَبدی است] با خود برداشت مسلّماً [از رحمت و شفاعت شفیعان] محروم است‌»، «و صداها در برابر خداوندِ رحمان فرومی‌نشیند و جز صدای آهسته چیزی نمی‌شنوی» «و نیز بر دل‌هایشان پوشش‌هایی گذاشته‌ایم تا آن را نفهمند و در گوش‌هایشان [نیز] سنگینی [نهاده‌ایم تا موفق به گوش دادن موثر نشوند]، چون پروردگارت را براساس آیات قرآن به یگانگی یاد کنی، با حالت رمیدگی از تو رویگردان می‌شوند‌»؛ «هنگامی که قرآن بخوانی، بین تو و آنان‌که به آخرت ایمان ندارند پرده‌ای نامرئی قرار می‌دهیم [که حقایق را درک نکنند]» و «[به کیفر لجاجت و کبرشان] از پیشِ روی [دل و جانشان] و از پشت‌سرِ [عقلشان و وجودشان] حایلی [بلند و تاریک‌زا] قرار داده‌ایم و [دیدگان] آنان را به‌صورتی فراگیر پوشانده‌ایم که نور هدایت را نمی‌بینند‌»، «امروز بر دهان‌هایشان مُهر [سکوت] می‌نهیم و [به‌جای زبانشان که همواره دروغ می‌گفت] دست‌هایشان با ما سخن می‌گویند»، «پس خود انها [با دیدن عذاب] از سخن گفتن بازمی‌مانند»، «اگر همۀ آنچه را در زمین است هزینه می‌کردی قدرت نداشتی میان دل‌هایشان الفت ایجاد کنی، ولی خداوند بین آنان الفت انداخت؛ زیرا او توانای شکست‌ناپذیر و حکیم است» و درود خدا بر محمّد و خاندان پاکش.

  • منبع : مکارم الأخلاق ص 477 - 478